Do Priama

Jakże mały. Jak bardzo mały.

A uważałem się za Priama.

Za Priama języka, który

podnosi się wraz ze mną

poręczny i zrozumiały jak

list, jak krótki przepis na

fleksję serca, fleksję

rozumu. Oszczędne,

indoeuropejskie tactum,

które o wszystkim nas

powiadamia. Które staje

u stropu, staje u podwalin

Uczty, Gry w klasy, Pieska

przydrożnego i namawia do

pauzy, do paru minut

wytchnień w wannie

pełnej słońca (póki nie ma

tu wiedzy, póki nie ma tu

summy: summy kąpieli

we krwi).

Warszawa, 19.12.2014

Ameby

„Krążące jeszcze po egzekucji

 w organach mowy powietrze

sprawia, że głowy te

mogłyby mówić”.

G. Chamayou

Aby powiedzieć głośno ten wiersz,

będę potrzebował osiemdziesięciu

sekund. Blisko trzydziestej język

upadnie. Od tego momentu – przez

pięćdziesiąt kolejnych, przez

czterdzieści pięć – przewracam

w ustach kością. Naprężoną

łapką, linią prostą mowy:

bodaj od drugiej kwarty

aż do sromu puenty

recytuję wieniec,

wieniec materii.

Ale nie kulę. Nie potrafię

wyrazić żadnej kuli materii

w piętnastu sekundach,

w dwudziestu pięciu sekundach,

w trzydziestu sekundach.

Jąkający się łan mówi:

„po jednym słowiku!” –

– i rodzi dwie ameby.

14.12.2014

Zima na schodach pracowni

Czy potrafiłbyś może

opisać perwersję,

tak jak opisujesz

tego gołębia?

Czy ją wtedy wyrazisz,

wyrażając gołębia?

Czy uchwycisz ją,

rysując go w notesie,

 

czy gołębia 

perwersji?

„Dobranoc,

Marku,

lampę zgaś” –

– mogłoby znaczyć

coś więcej niż „Marku”,

coś taniej niż „Marku”?

Ksenolalia.

Obawa:

obce stawia nas całych

przy harfie innego nieba.

9.12.2014

Pomarańcza i róża

Albowiem odmieni cię dopiero

ten jeden brakujący chromosom.

Zdobędziesz go, a pojmiesz więcej.

Zacznij od kobiety. Najpierw

od Warszawy i ulicy Mińskiej,

którą idzie do ZUD-u ona,

matka mężczyzny, którego

zabiła spadająca winda.

Rolety są wszystkim, co

mogłaby rozróżniać. Jest

w stanie je zestawiać,

nawet porównywać.

To dalmatyka świata,

która uszła z ognia.

Pomarańczowa

jest roletą Erosa –

– konsekwentnej

miłości. Różową

odnalazła już

w delegaturze.

Roletę Manna,

roletę Mozarta,

podwójny znak

pamięci, pamięci-

-zwycięstwa.

Tłumaczę więc ja, John Down,

Tobie, Johnie Doe:

„pomarańcza i róża.

róża i pomarańcza”.

„kocham, więc pamiętam.

pamiętam, więc zwyciężam”.

7.12.2014