Ellenai: strojenie gitary

Na początku było słowo.

Tak. Odmieniło nas wszystkich,

ale odmienia i lojalka.

Jak więc mam dowieść, Ellenai,
że to słowo lojalką nie było?

Że logos to nie lojalność?

Że lojalność nie zmieni

człowieka, tak jak zmie-

niłby logos. Ja przecież

tego nie wiem. Pytacie,

jak mogę żyć bez tej wiedzy.

Ja pytam, jak wy żyjecie –

– na ziemi z tą niewiedzą,

drążąc w pustym zastawie

i rojąc o spadkobierstwie.

Ściany komórki tucznej

chcące przenośni szpiku.

Czechowice.

Dziedzice.

12.07.2015

Na pokarm pięćdziesiątnicy

Przedmiotem tego wiersza jest strofa,

bielizna, negliż kosmosu na pokrycie

ran. Nie zsunę jej z siebie ukradkiem,

nie wyjdę poza nią. Rozłożę za to,

rozstawię klocki tanatopraksji wokół

jej czterech krawędzi, w każdym

swobodny rym żeński, stężony

dip z okalania, płyn życia bez

transcendencji. Tym właśnie

jestem zazwyczaj, najszczerszy

w zapamiętaniu, schylony

nad bartkowizną któregoś

z czterech wersów i nad

istotą sąsiedztwa, które

zagraża jednościom. Oto

jest wzór mojej strofy.

Wycięty kwadrat słoniny

do włożenia do ust. Koronki

na czarnym tle. Nie brykiet

dla Malewskiego, ale mleczne

światło, pełna mlecz-koronka.

Biologia eucharystii.

Ozorek stający w ogniu

na pokarm pięćdziesiątnicy.

7.07.2015

Pasja z Tegernsee

Dobranoc, wózku inwalidzki mojej

składni. Nieoceniony Mały Wielki

Wozie, którego nie rozbił nawet

ciężki, gramatyczny kamień

wystrzelony w moim kierunku.

Dobranoc, historio literatury, mityczna

limuzyno wypełniona żywcem, której

wypatrywałem po ulicach wszystkich

miast Polski i Europy z jednej czy

drugiej pustej taksówki grantu.

Dobranoc w tym wszystkim Tobie,

nawracaniu pogan. Dobranoc,

Mikołajki polskiego języka.

Dobranoc, stawie przy hotelu,

w którym pływają moje

odcięte stopy.

5.07.2015

Wierszopole, Wierszopole

Wyjechałem o brzasku.

Od paru godzin jestem

poza strunami regionu.   

Triumf poezji i wiatru,

który bije w samochód.

Triumf słowa stojącego

tyłem do kierunku jazdy.

Tak nie śpiewa się Bogu.

Moja oaza, moja złotoryja,

gryf gitary jak trzecia,

jak czwarta belka krzyża,

czub Gwiazdy Wieczornej.

Tak nie śpiewa się Bogu.

Jestem młodym mężczyzną,

zdolnym hurtownikiem.

Nie jestem berserkerem.

Poepol i słowopol.

Wydanie antologii,

znakowanie kąpielisk.

Redakcje, przetarg

przy starej składnicy.

5.07.2015

Poezja jak cwietok

Twoja śmierć, czytelniku,

głęboko by mnie poraziła.

Śmierć w Twojej rodzinie

dla mnie więc jak śmierć,

ale w rodzinie Ulmów,

ale w rodzinie Kosiorów.

Twoja śmierć, czytelniku,

wyrwałaby mnie ze śpiączki.

A wtedy widziałbym jasno

i ostro rozgraniczał,

czym jest wiersz na sadybie,

czym wiersz na lateranie.

Poezja jak cwietok,

Poezja jak cwietok,

poezja zwie to

opłakiwaniem.

Jedni wrócą ze złotym runem,

by okryć nim twoje resztki,

drudzy z odciętym baranim łbem,

jak gdyby taszczyli faun-lampę.

Albowiem gminą literatura,

gminą chrześcijańską, jedną

i tą samą od dwóch tysięcy

lat. Twoja śmierć, czytelniku,

moja repatriacja. Twój midrasz,

wiosenna ofiaro, mój szmonces

w połowie urwany. Twój głaz

odwalony, mój tomik

ciężki od piżma.

29.06.2015