Autodafe 3 (4)

Dariuszowi Dziurzyńskiemu
(jako redaktorowi Dormitoriów)

16

To także poemat o krótkotrwałości naszych wszystkich natch-

nień. O tym, iloma językami koszarowymi napisany jest tekst,

którym przywołujesz służbę do siebie. „Na dworze jest w tym

momencie jakieś osiem stopni”, możesz powiedzieć, rozsuwa-

jąc liberię usługującego ci eufemizmu i wypuszczając wytatu-

tuowany, piwiarniany sen o Warszawie na wolność. „Według

kanonów piękna, jakie wyznawać może niewierzący – Dormi-

toria są nieprzekonującym wyzwoleniem – lepsze jest jednak

to niż psychotropki wyzwolenia takie, jak Z domami ludzi lub

Autodafe”. A jenot nurkuje w śniegu pod moim mieszkaniem,

17

prowokując lawinę. Bishop, Bishop, Bishop: całe życie jesteś-

my terroryzowani pochodami olśnień. I naprawdę – nie chwy-

ciłaś jeszcze, o co mi chodzi? O to, Bogno, że literacki Tycjan

XXI wieku moduluje głos tylko tak, ażeby cały czas jodłował.

Słyszę jego jodłowanie nawet, kiedy ostrożnie uprawiam seks:

przy zasłoniętych roletach znaczenia (przez cienką ścianę sty-

lu literackiego słychać jeszcze więcej niż przez ciemne zwier-

ciadło filozofii literatury). Ach – gdyby się nareszcie obudzić

pojedynczym, lecz – skutecznym elektrowstrząsem z mimesis

tak, ażeby zwymiotować gamoniowato połkniętą tabletkę war-

18

sztatu, aby zrozumieć, że twórczość nie jest: ani ekskaliburem,

ani piankowym mieczem świecącym w ciemnościach. Tak jak

Traktat o człowieku Malebranche’a, jest bowiem twórczość w

mojej opinii pewną dalece zaniedbaną zabawką sensoryczną –

– pamiątką konkordatu z łazienką desygnatu. Ktoś tę łazienkę:

wybił, a ktoś: wyposażył i moim zdaniem – niestety nie był to

bóg. Kiedy po raz pierwszy czytałem Malebranche’a – miałem

silne wrażenie, że przesiąkam zapachem toaletowym tej nieza-

pomnianej łazienki, że staje się Krakowskie Przedmieście spo-

rą, ach ba, nawet i monumentalną księgą filozofii nowożytnej.

19

Jednak nie zrozumiałem Malebranche’a na skutek jodłowania

Tycjana, czego Tycjanowi nie podaruję: ani w rzeczywistości,

ani (tym bardziej) w Autodafe. Jeżeli zostanę zmuszony, będę

go prześladować jak pierwszych chrześcijan i jakiś Siemiradz-

ki nowego stulecia sportretuje mnie w rólce Herbertowskiego

oprawcy. Wyśmienicie – niby: wichry namiętności nie czynią

wichrzycielów, a jednak – Samsel jest Samsel, skrótowiec od

„Swanemusel”, nazwiska pruskich kolonizatorów: „lubiących

brak” (swane – musit). Od 1600 roku „Samsel” miał oznaczać

stygmatyzowanych językiem, tych, którzy wśród Kurpiów nie

20

cieszą się sympatią. Co zrozumiałe, co sczyni siłą rzeczy cały

ten poemat tekstem o niewzroczności. Oto i dobrze: Autodafe

jako podróż ślepkiem palca po łonie nadróży. Zmartwiony (a

do tego zmęczony u kresu dnia) Darek Dziurzyński podsuwa

mi do równinnej, do niepoprzecinanej, jednak rozkrwawionej

ręki plastikowy nożyk. Chciałby się jeszcze ze mną połudzić,

że na wozie Drzymały, jakim są Dormitoria, zwy:miotowany

przez smutek jak wywinięty stanik człowieka, którym nie jes-

tem, nie polecę na Wenus. I jak mógłbym wtedy sprzeciwiać

się jemu? „Pozwól mi być głosem”? „Chcę słyszeć Malebran-

                *

che’a”? „Pozwól

mi zostać wieżą?”

8.12.2018