Babie lato

Ukończyłem bieg.

Ustrzegłem prawdy znaczenia.

Wiersz jest chodzeniem po ogniu.

Zdanie zieje językiem.

Język zieje od  imion:

zgarbiona Teresa Wełmińska

pali w ogrodzie liście. Jej córka

osącza pierś kaczki w miodzie,

sezamie i winie.

Dzwon sztucznej inteligencji

przechodzi zapachem życia –

– niewietrzejącą perfumą.

Nie osądzaj pisarza.

Ocal go od zła.

Tłum larum jego kości

tępo bijących o podium.

Wybijam w tym wierszu

pawlacz i spędzę w nim

każdy poranek –

– ukończyłem dziś bieg.

Ustrzegłem synergii

znaczenia.

16-18.08.2014

Franciszek Jerzy Powiertowski

Chansonette

1

Trafiłeś tu zbyt późno, aby go opisać.

Z przestrzelonego serca jego wyobraźni

wysunęła się już gałązka umysłu

2

i jest więcej niż pewne, że oglądasz

silos, silos dawnego ciała – klękającą

powierzchnię skierowaną na przewiert.

3

Tym razem poezja zwlekała. Wywinęła

te wargi, lecz były suchsze od ciszy.

Wyświeciła te sutki, starsze od

4

nieba nad nami. Członek – sięgnęła po

członka – członek okazał się kruchszy

niż życie, które mógł zmówić.

5

Wytłukłem ręce tekstem. Wyrwałem

nim nogi ze stawów. I na co łza sitowiu?

Znalazłem to miejsce po czasie,

6

odkryłem ody, pawany.

Widziałem, jak głupi był kreślarz

i ociężały – kopista. Handryczyły się

7

wersy o kielich, o gadżet miłości.

W wazie dymiącej od cierpień

ufna, kwitnąca zasłona

*

mająca nie dożyć dnia.

Kołobrzeg, 16.08.2014

Dzieci Kościuszki

Witaj w kościele corridy – na rodeo języka.

Zdejmij z siebie ubranie i zmyj bez wahań

grzyb gwiazdy. Pokój ludziom woli, pokój

polskim dworkom i nazwiskom, pokój

temu, co Koniecpolskie: jaskiniom

mowy, wodom termalnym, polskich

słowojadów gorączce – pokój.

                                                      Pokój

z nimi. Na co Bogu i kosmosowi

nachył podrobionego świata?

Dzieci Kościuszki, wały snów,

barakowozy, krzyżówki piękna:

ja zawsze, Panie, przy Tobie,

zwaliste, krowie wskrzesiwo,

spłonka zimnego liryku,

rzygacz ludzkiej poświaty.

9.08.2014

Lekcja rzeźby polskiej

Panie, podniosłem z ziemi wiersz, który

odgryzł mi rękę. Przebacz mi głupotę.

Głupotę, w którą zanurzam się –

– aż po rękojeść

i w której się starzeję. Oto jest

śmierć i zmartwychwstanie tekstu.

W lustrze literatury przegląda się

nie wieczność, nie czas,

ale życie: moja spuchnięta głowa

i brudne strąki włosów. Nie ma

innego znoju, innej katorgi:

Pan brokerów, Pan

rzeźby polskiej jest moim

pasterzem i wyrwidębem,

moją męczyduszą

i wierną zrękowiną –

– Pan o skręconym karku:

sine, Boskie Przerwańsko,

które wmarło w tę chatę

i jest w niej widome.

Gliczarów Górny, 2-3.08.2014