Syrena-antylopa

Pantum

Cudowne znalezisko – pozostawione w świetliku,

znacznie zwiększa swój obszar – wybitne i nieostrożne.

Podsuń kamień do ręki – ściskając go na przełyku,

niechybnie wyciszysz głos – wymienisz banknot na ogień.

Znacznie zwiększa swój obszar – wybitne i nieostrożne

lwy z miejskich orkiestracji, rodzących dzielnic położne.

Niechybnie wyciszysz głos – wymienisz banknot na ogień:

spopod boskich okapów wychyniesz slangiem, połogiem.

Lwy z miejskich orkiestracji, rodzących dzielnic położne

i to uczucie, że centrum tkwi na glinianym grobowcu,

spopod boskich okapów wychyniesz slangiem, połogiem,

jakbyś ujrzał kleks smutku na zwodowanym żaglowcu.

I to uczucie, że centrum tkwi na glinianym grobowcu

w różowych, strusich piórach filmowych pół-adaptacji –

– jakbyś ujrzał kleks smutku na zwodowanym żaglowcu:

syrena-antylopa skacząca po miejscach straceń.

W różowych, strusich piórach filmowych pół-adaptacji –

– cudowne znalezisko – pozostawione w świetliku:

syrena-antylopa skacząca po miejscach straceń.

Podsuń kamień do ręki – ściskając go na przełyku.

19.08.2017

Autodafe (21)

96

Nagle zapragnąłem mówić, mówić – i mówiłem.

Pierwszy raz, gdy pomyślałem o Autodafe, zwią-

zany był w jakiś sposób z Kartezjuszem. A co z

tym? Widzicie, posądzałem siebie o to, że w głę-

bi serca chcę napisać poetycką rozprawę o meto-

dzie. Wybaczcie tę minutę namysłu, ale przysię-

gam na rany matki, warto mnie tu przynajmniej

nieźle zrozumieć. Pozwólcie na jedną dygresję.

Żyjemy w czasie, który uczciwie i bez kokieterii

należałoby nazwać poetyckim średniowieczem.

97

Wciąż czekamy nie tylko na swojego poetyckie-

go Kartezjusza (wierzymy dla dobrego przykła-

du, że Świetlicki był literackim Giordano Bruno,

a Rymkiewicz przeciwstawnym Machiavellim),

lecz także – na Francisa oraz Rogera Baconów.

Ja sam skończyłem filozofię – twierdziłem, że

Baconowie nadejdą wcześniej – to myśl bujnie

krzewiąca się – szukałem więc podstaw do kar-

tezjanizmu. Pocieszne te moje usiłowania, lecz  

jest w nich sens, profil biologii metafizycznej.

98

Literaturoznawcy starej daty posklejali nam u-

mysł w tor fugi dysocjacyjnej. Błądziliśmy po

ich krawatach, kamizelkach, docieraliśmy na-

wet do bielizny pierwszych argumentów, lecz

na Boga, czy do człowieka w sobie? Wspania-

ły, majestatyczny Kazimierz Wyka recytował

przed nami Tomasza z Akwinu, a nasze słowa

wycierał sobie z zębów. Mniej warci niż prze-

cinek ojca Kościoła i dużo mniej cenni aniżeli

jego odwieczny paznokieć – tak przystąpił do

99

naszej oceny pewnej słotnej niedzieli na sam

koniec zjazdów sam Wacław Borowy, w któ-

rym się podkochiwałem, pisząc spóźnione so-

nety, liryki maski i roli. W końcu wydorośle-

liśmy wszyscy. Żłopaliśmy ich krew galona-

mi, by stworzyć nowe otwarcie. Boże, co za

zdziwienie, największe z tamtych lat, gdy ot-

wierałem podręcznik (to była Podraza-Kwia-

tkowska), a uderzała po twarzy nieporęczna

fastryga z Marią Komornicką i jej tragiczną

100

wolnością. Statua Wolności Tragicznej – tej

metafory szukałaś, Nitko Purpurowa snują-

ca się po opactwie z zerwanym w wichurze

dachem. Nawet nie wiem, Boże, czy nas je-
szcze słyszysz. W salach wykładowych fo-

sforyzujemy Twoim światłem przed stude-

ntami. Z wszystkich znanych nam tu ksiąg

wymazujemy zaklęcia mogące zmienić ich

w narodowego wampira. Piszemy wiersze.

Krzywe miasta. Zezowata ziemia. Nasz bi-

                *

seksualizm. Zapis wybitym palcem 

na wodzie dwuznacznych terminów. 

16.08.2017

Trupie wywczasy

Tak, Jasiu, trupie wywczasy,

spienione brzegami kobirce,

powysłaniałam wilgasy,

światło przebiło mi syrce.

Aj nie, cyrwunam ja cała,

a czerwień cyrwuńsza od krwi,

cyrwuńskom Cię będę kochała,

choć chłopsiec nie głupszy od łzy.

Tak, Jasiu, trupie wywczasy,

weź me za rojbę i leć,

niech zlecą z hukiem atłasy,

wszak bzitwa na tysiąc śwec.

Aj nie, cyrwunam ja cała,

cyrwunsom nie mogłabym być,

przewinę, co krwią zalewałam,

sprostuję scyrze swą nić.

Jasiulo, zraniona krowa

nie pada na trawę jak dąb,

a zemre, któz krowę pochowa,

któz mnie pochowa wśród trąb.

Tak, Jasiu, trupie wywczasy,

baldakim na śniechu, cel, pal,

z oddali, gdzie płoną zalasy,

wyrzuca mnie z zydla huk skał.  

Czarnia, 5.08.2017

Autodafe (20)

Solidne arma Christi

jak gdyby z Agathy Christie,

jak gdyby z domów nad wsią,

gdzie objawiło się zło.

91

Porzeczka na klęczniku. Paciorki na przełyku. W

college’u w zamieci zabijali poeci. Nie zarzynał

krawiec – kimś innym był dziurawiec. Nie dobi-

jał stolnik – czyjś inny był pierdolnik. Stokrotka

w ciemnej alei, szloch, przeszloch, żal dupereli.

A w college’u w zamieci zabijali poeci. Zacina-

li ząb szarfą, kopulowali z harfą. Nie skakał po

harfie drwal, lecz czytał Hannę Krall. Nie szar-

fował ludwisarz, zrozumiał Normana Daviesa.  

Sen we śnie we śnie – we śnie. Szatnia: szma-

92

ty donieście. Ja. Hurtownia na stylisku w gęs-

tym morzu mleczka oczyszczającego. Obiad

w spermarinie. My. Grillują nas na łąkach ję-

zyka. Znów wędrujemy. Ciepłym morzem. I

Bóg. Możesz go zabić, pożreć, a wciąż w nie-

go wierzysz. Mógłbyś go zgwałcić w czasie

modlitwy, którą do niego zanosisz, a nadal

w niego wierzysz. Jeśli dał się ukrzyżować,

da sobie także rozerwać odbyt i z nim zmart-

wychwstanie – jak z ranami po gwoździach.

                *

Skoro dopuścił do siebie oprawców – dopuści

do siebie zboczeńców. Spuszczał na siebie sie-

paczy, zrobi też miejsce dla klaczy, nie będzie

nad nią widłaczył. - - - - - - - - - - - - - - - - - -   

93

Biegnę do Ciebie, Panie, nadpalony po brze-

gach. Chorągiew długa w kitajce, ale krótka

w szeregach. Galopuję, Panie, usmażony do

kości, zapinka wgnieciona w pościg, egipski

książę ciemności. Cwałuję, naprawdę – cwa-

łuję, krwią własną setnie się duszę, wsadziłeś

mi duszę ni w pień, ni w gruszę, a ni w błysk,

ni w pysk ten asterysk-dysk, dżin zmielony w

butelce, me udręczone serce – krab na brzegu

morza, rozdzielnopłciowy pożar. Zarzal. Żal.

94

Słodkowodne lustro w słonowodnym pokoju.

Daktyloskopia niesprawnej – zatartej alegorii.

Ślady cheiloskopowe na pokrwawionym roz-

porku, łatka na otworku, skórzasty półlufcik

kantorku. Wszystko to, co w nas płonie, czas

oddać pod sekskolonie. Wszystko to, co spło-

nęło – jaskółka zgniłocha, nie dzieło. A w co-

llege’u w zamieci nauczali poeci, nazwali sa-

lę Oświęcim. Bóg jako czarna wdowa, czar-

na Elektra kosmosu, pomysłowy bezsposób:

95

nic nam nie przyniesie. Jesień. Ballada o Ha-

ni, co się zabiła: ach szumiały topole, że szu-

miały aż strach, poszła Hania przez pole, lecz

pospadała na drwach. Krew spłynęła po czole,

dusza uciekła we łzach. Nie zabił Hani poeta,

nie zabił Hani kowal. Hania to supernowa, to

przedwieczny jacht. Śnię o niej każdej nocy,

kocham się z duchem w snach. Nie wiedzieli

prorocy, że upadnę aż tak. Nie wiedzieli pro-

rocy, że rozgryzę dłoń i rozhuśtam szkielet,

                *

by wlecieć

w Bożą toń.

4.08.2017