Autodafe 2 (22)

106

Trzeba żyć bez względu na to, ile razy runęło niebo. A żyć

to nie mówić otwarcie o tych, których kochamy i ratujemy

przed samymi sobą. Jeżeli jestem pustelnikiem – przestaję

być sardynką w puszce, Panie. Bzik do białego rana w nie-

opłaconych pokojach bez wykrywacza kłamstw rozrzedza

się i przepuszcza: słońce. Niemal z dnia na dzień przestaję

dopytywać o choć jedną introligatornię w moich czasach i

chociaż jeden Carrefour Express: w czasach Mickiewicza.

Cichnę i – chyba mężnieję. Przestaję dopytywać o strzeżo-

ne osiedla wijów pareczników. Co najlepsze, przestaję być

107

najbardziej przemądrzałym ogniwem ludzkiej stonogi i sta-

ję się prawdziwie: człowiekiem, prawdziwie: towarzyskim.

Tu zaczynają się schody. Trzeba żyć bez względu na to, ile

razy runęło niebo. Ostrożnie więc podsuwam ci Autodafe –

– jakbym: wystawiał na zewnątrz nie poemat inicjacyjny, a

kubeczek sadła z borsuka, lecz Ty zastygasz i tężejesz: mia-

łaś nadzieję co najmniej na bekon z syreny. Cóż, żyć: to nie

mówić otwarcie o tym, że co dzień od nowa gaszę pożar la-

su wypełnionego niewypałami, a nocami śnią mi się knieje,

które na moich oczach – ożywają. Dla przykładu – płonąca

108

knieja masturbacji (na niezagaszonym krzewie turbulencji),

w której objawia mi się: bóg Onan i zaciąga w swój: mokry

ogień. Właśnie to jest kuszące: dla Ciebie, Panie, mogę być

niczym i wszystkim, tylko nie – swobodnie puszczonym za-

jączkiem jądra Ziemi. Dlaczego? Widziałeś może stację ko-

lejową w Aleksandrowie Kujawskim? – Miejską Bibliotekę

Publiczną im. Marii Danilewicz-Zielińskiej, z którą sąsiadu-

je (Danilewicz-Zielińską, wstyd się przyznać, znam jedynie

z korespondencji, jaką prowadziła z – Wandą Karczewską)?

Czy wiesz, że na ścianie peronu otwartego już w 1862 roku

109

tkwi świeży nadal napis „śmierć bydgoskiej kurwie”? Trze-

ba żyć bez względu na to, ile razy runęło niebo – ale w pus-

tym domu mojego przyjaciela jego siostrzeniec wylatuje mi

z rąk i uderza o podłogę, a ja wybiegam przerażony z miesz-

kania i wskakuję susem w pociąg do Warszawy, gdyż wiem,

że muszę umrzeć – bo musiałem ocalić. „I niech śmierć byd-

goskiej kurwie, ale nie mojemu poznańskiemu dziecku”, mó-

wię przez łzy do swojego nieprzekrwionego odbicia w nieos-

malonym pociągu. Na darmo! – wchodzę na sam szczyt góry

z dzwoneczkiem, maskotką kolorowego podręcznika w ręku:

110

Tomaszek nie żyje już od :kilkunastu „filozoficznych” minut,

które niebawem przejdą w pierwszą: a niekończącą się nigdy,

„metafizyczną” godzinę. Telekinezy uroczystych kolacji, sul-

piryd, którym odbiorę sobie władzę w rękach, nieludzkie cie-

nie z płócien wykastrowanych z barw drgają gwałtownie pod

lodem werniksowego jeziora. Myślę – więc jestem. I myślę –

„trzeba żyć”, więc jestem „trzebażyciem”-„trzebażyczeniem”

co najmniej. Słowo strzela jak z procy, póki nie wybije okna

umysłu. Żywego ducha, że oko wykol, lecz nareszcie zlatują

się kruki i naradzają – kasandrycznym, bookerowskim proro-

*

kowaniem.

17.09.2018

Autodafe 2 (21)

101

Do Matki Szwedki: będę niezwłoczny, aż do samego koń-

ca mych dni, klnę się na własne takzwłoczne zwłoki. I nie

muszę być duszą towarzystwa, wystarczy, że będę: ciałem

towarzystwa: milczący i niezachwiany, bo jeśli roztrzęsio-

ny, to już niezzachwialny. Między nami, Boganami – mię-

dzy wami, poganami, coś w końcu należy zrobić. Niechże

przynajmniej na setkę, dwie setki połyskujących albumów

o wielkich samoukach przypada jeden spory folder o wiel-

kich akademikach: zasłużyliśmy na to, nawet jeśli samego 

Autodafe nie sposób nazwać: nowym XXI-wiecznym Kri-

102

ser och kransar. Do Matki Szwedki: w głębi platynowego

paździerza matka powtórnie wychodzi za mąż, skacząc po

górach – a ja zastygam, domyślając się, że commedia dell’

arte mojego testosteronu nigdy się nie zakończy. I jednak

nie słowo lifelessness, którego pragnąłem – ale bałamutny

neologizm lifelessfulness, z ducha którego całe życie ucie-

kałem – mym drugim imieniem w bierzmowaniu znaczeń.

O rety tapety, o losie – a może nie ma co liczyć na polskie

Juloratoriet? Może Polak zawsze (Polak, a więc także ja),

mając do wyboru coacha-deistę i dietetyka-ateistę, wybie-

103

rze katolika, trenera personalnego – nawet: z Tęczą grawi-

tacji Thomasa Pynchona pod pachą – nawet po zatrząśnię-

ciu na noc w Pałacu Branickich niewcielonego na czas sło-

wa. Czy sapanie chimery może być: turnerowskim złudze-

niem? – oczywiście, że nie, a jednak – niepomni przestróg

zbieramy bagienne maliny z niesfornych, słonych włosów

Boga i spadamy w morza leśnych owoców – na dywanie z

glonów bawiąc się (ale bez większych natchnień) rozgada-

nym odkurzaczem czarnej porzeczki – Do Matki Szwedki,

za czterdzieści lat moje pokolenie zostanie nazwane poko-

104

leniem po Smoleńsku – nieważne, czy stworzę coś na mia-

rę wierszy Johana Ludwiga Runeberga czy opublikuję tyl-

ko kolejny numer „Zeszytów Historycznych”. Byłem prze-

rażony myślą, że stanę przed ołtarzem swej rodzinnej para-

fii z kobietą, a powinienem był domyśleć się momentalnie:

zapisano mi w gwiazdach miesiąc miodowy z historią – w

długim cieniu ran przytłaczającej nocy poślubnej. Między

bokserem a pięściarzem rozciąga się dramat rozkojarzonej

dłoni i rozładowanej baterii. Konając, ostatkiem sił usiłuję

wybrać numer do Michela Montaigne’a, lecz – klnę się na

105

wszystko – odbiera zaspany George Berkeley. Czcigodny:

rektor wszechczasów, Herman Boerhaave – podcina sobie

żyły na dachu uniwersytetu w Lejdzie. Upływa: babie lato

zwane w Holandii rokrocznym: stwardnieniem: rozsianym  

przejrzałej już przyrody, ale ja – nadal szamocę się z zamk-

nięciem pudła, które nie chce już więcej się zewrzeć. War-

szawski Brooklyn, bo w Pałacu Tyszkiewiczów-Potockich

mowy obrośniętej niedopowiedzeniem usłyszałeś Niemca

mówiącego na cały głos? Wypłakałem rzeki łez i puściłem

z ich biegiem beczki śmiechu – równałem bieg strumienia,

*

chociaż i tak wielu z was

stwierdzi, że odjaniepaw-

liłem: kilka kropel wody.

10.09.2018

Autodafe 2 (20)

 

96

Cóż, w Autodafe nie wszystko jest na tacy. To jednak nie

oznacza, że kiedykolwiek podawałem na papierowych ta-

lerzykach jednorazowego użytku. Byłem tylko: skrzypca-

mi w rękach chorej psychicznie skrzypaczki, tylko trąbką

w rękach obłąkanej kobiety w obcisłej garsonce, którą (a-

by nie stracić zmysłów) nazwałem Bogiem. Strach: by się

przyznać, ale tęsknię nocami do katolickiej złotej klatki, z

której wyszedłem. Może jeszcze nie zabiłbym za porządne

seminarium duchowne, lecz za zakon klauzurowy – powie-

siłbym się nagi: nawet na tasiemce swego polonistycznego

97

życia. Zapamiętaj: ażeby zniszczyć spowiedź krewetki, nie:

musisz odcinać drogi ucieczki – wszystkim owocom morza.

Drift: to możesz wykonać po moim trupie, Panie mój: szyb-

ki i wściekły, ale nie po wiotkich odwłokach krabów pustel-

ników. Na Boga, byłem tylko gitarą elektryczną w dłoniach

chorej na depresję dyrektorki szkoły podstawowej. Jesienią

strzaskała mnie o czarną podłogę psychozy, a cekin – który

z wielu pieców chleb jadł – już się nie ocknął. Tyle mnie, a

nawet jeśli przeżyłem, Władimir Putin już dawno – Wszedł

do pokoju, w którym konam, aby przyspieszyć moją śmierć.

98

Metafory, metafory, metafory. I kto wie – czy nie te najrzad-

sze profesjonalne kosmetyki samochodowe wklepywałem w

balkonik swojego wersu bez cienia opamiętania. Żmudna mi-

krologistyka dla starego budownictwa była mi całkowicie ob-

ca. Niemoralnie zanurzałem rękę w slipki wiedzy absolutnej,

tłumacząc sobie, że bard-porfirogeneta – musi się przeglądać

nawet w kropli deszczu. Co bodaj najgorsze, domyślałem się,

jak wzniecić wojnę nuklearną: należało wydrzeć stronę: Step-

hena Kinga i wkleić do tomu Bolesława Leśmiana – czyż nie

byłbym pierwszą śmiertelną ofiarą? Czasami śniłem. Maryja

99

niosąca światu Chrystusa stąpała po ziemi z tipsów żelowych

jak po kruchym lodzie. Zalany potem: wszystkich estakad au-

tostradowych wyobraźni – w pośpiechu, a nawet histerycznie 

usiłowałem wybudować jej parkiet – niemądra, rubensowska

łzo, masz to na co zasługiwałaś (jeb!), stojąc jak wryta z: gło-

wą na wytwornicy dymu. A może jednak linia: mojego życia

i linia: świata, który chciałbym odratować, zakończą się zawi-

jaskiem? Przecież nie piszę poematów, których – nie potrafił-

bym wymówić, a mowa odrzucona przez budujących staje się

wymówką, ale i: posłowiem – choć nie przedmową węgielną.

100

W pliku Word zalega cisza. Prycza wyszukiwarki: zarywa się

pod moim niewysłowionym ciężarem. To prawda, jestem głu-

pim dzbanem, ale czyż nie trzeba mieć świni, co by pokazała,

gdzie są trufle. Moje piwne oczy, moje nie w pełni wyświeco-

wane uszy, przebaczcie mi. Moja wyschła klatko piersiowa –

zaskakiwana dzień po dniu katońskim: masażem erotycznym

serca, nie odchodź. Jeszcze wyjdę o własnych siłach z brodu,

jeszcze zaimponuję wszystkim swoją dobudówką bezwzględ-

nej prawdomówności na stropie domu mamideł. W Czeboksa-

rach Władimir Putin podpisuje dekret o prazmartwychwstaniu.

*

W Niewinnomyssku ratyfikuję

jego: dokumenty – nie te, które

trzeba.

4-5.09.2018