W mroku przedpokoju

Śmierć w mroku przedpokoju nie zna,

nie zna dnia. Kanarkowość słońca jest

dla niej minoderią, palmowe światło

księżyca powiększonego jak ryngraf

dopięty do koszuli, koszuli do porodu,

dopięty idiotycznie i odpięty bezmyślnie,

zaledwie atawizmem. Głos z Litwy, bez-

rękawnik, biustonosz, młot-litewnik.

Seks w mroku przedpokoju nie zna

już żadnej obawy. Cierpliwy i łas-

kawy – nie szuka nigdzie poklasku.

Wyrasta ziele rzepiku, lebiodka

majeranek bije światłością

marylki, by płowieć twardością

rozłupni. Karmienie ptactwa

w ogrodzie. Sąd wśród euka-

riontów. Zdegenerowane,

zdegenerowane – bierze nas

do siebie, jakby brało notabla

zdolnego odmienić mu życie.

27.09.2015

Państwo Woodman

Miłość w Tobie, Woodman, jest miłością mniejszą.

Dłuto porzucam w pachwinie, aby stworzyć zagięcie,

nie rozszerzając żłobienia. Bo co mogłabym więcej

nad danie Tobie przepaski, rysunku naskalnego,

pancerza, tarczy i skórek na Twoje biodro zra-

nione?

Miłość w Tobie, Woodman, jest miłością mniejszą.

Chlebową zmarszczką na biodrze, plastycznym,

brązowym trunkiem. Kocham w pół dnia genocydu,

w noc przed odładunkiem. Zgłupiałe na Twoich

ramionach, szczepione na Twoim szkielecie 

motowidło

                                przed tronem.

Miłość w Tobie, Woodman, jest miłością mniejszą.

Jak mniejszy jest Bogdan Arnold i gorszy od Paw-

ła Tuchlina. Trwa właśnie dzika adopcja, polują na

mnie – bór-zwierza. Koncert Wojskiego na rogu, lo-

dowej rzeźby festiwal. Festiwal Rzeźby Lodowej

w płytkiej wodzie

                                pacierza.

19.09.2015

Wratislavia Cantans

Jasny, jasny wzrok Twój. Częstochowa

Twojego ciała. Jasna Góra strzelająca

wzwyż, dystansująca oczodół. Jasna

góra oka. Jasny góral, rzęsa. Panie

Jezu Chryste, pobłogosław ten krzyż.

Zamknijże w worku próżniowym  

kasetę matkę wielowiekowego kultu,

gęś kapitolińską nieostrożnej religii.

Nuże, Jezu, ach, nuże. Wratislavia

Cantans, literatura trąby i kolebki.

Manhattanizacja Boga. Malcolm

Lowry zawraca, upada pod ciężarem

nowego

spektroskopu.

1.09.2015

Laska marszanda

Czekaj na wiosnę. Jak za uderzeniem laski

marszanda wróci ci oddech. I zrozumiesz

łamaczy „Enigmy”: spowolniony krok

Mariana Rejewskiego popod niebieską

obejmą bijącego gradu. Przyspieszone

tętno Jerzego Różyckiego mierzącego

na daszku czapki zimowej siłę wrzenia

zatrzymanej, odwróconej permutacji,

krzyczącego: „Jeden wincel! Byle do

Małoryty, byle do Jana Apendekera!

Jeden wincel!”. Henryk Zygalski

weźmie w swoją dłoń niewielki,

strzelecki śpiewnik i podepnie

pod rękaw wykrywacz kłamstw.

Ręka w borowinie, ręka w jej

pieśni podziemnej. Pierwszy

brakteat bez stempli na awersie.

Zostań, przemieszkaj do wiosny.

Wypatruj wierzby rokoka na starej

romańskiej tratwie, w sandaczu

skamieniałym na rzece długiego

kontraltu. W księdze populizmu,

w literackim Koranie, w surze ludu

polskiego ta aja jest moją synową,

ten dżuz jest moim synem. Ten wers

jest moim synem, ta strofa jest moją

synową. Tu syn odpoczywa, odpo-

czywa w synowej jak w pierwszym,

magicznym diduchu. Jak ziarno.

W 

skręconym 

snopie.

22.08.2015

Rękawiczka (z Szyllera)

Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu,

tekście, którego zwymiarowałem jedynie

do połowy. Tekście, który dachowałeś

ze mną w środku, który dachowałeś

swoją zwymiarowaną połową ze mną

po jednej i po drugiej stronie rozety,

na prawym brzegu Wilna, na lewym

brzegu Skrwilna w pełnym, palącym

słońcu. Spowiadam się Wam, bracia

i siostry, bo oto i porzuciłem kasetę,

nie, rozbiłem kasetę, kasetę matkę

literatury. I nie jest to populizm,

nie tak przecież wygląda wdzięczenie

zielonoświątkowca do trójwymiaru

religii. To istna dyspareunia, jawor

Dantego, drabina analgetyczna

darów troistych, trzy cnoty boskie,

dwie lekcje włoskie. Zgrzeszyłem

myślą, zgrzeszyłem mową.

Zgrzeszyłem uczynkiem,

zgrzeszyłem zaniedbaniem.

Kładę dziś więc kres wszelkim

rozbieganym modlitwom.

Ręka mój kamień polny

w runie

z wyrwanych

palców.  

Lato leśnych ludzi:

dziesięć symboli tworzenia.

Dziesięć pagin gatunku.

Dziesięć chwytnych pałeczek

ludzkiego piśmiennictwa.

16.08.2015

Zbigniew Jankowski rozbija sekstant na oczach swojej matki

Tyle udanych ksiąg o

nienawiści, wojnach,

o czarnej pamiętliwości.

Z. Jankowski

Który śledzisz nas, poetów,

Thietmarze polskiej poezji.

Który za nas cierpisz rany,

takie że krucyfiks dany nam

na nowo, dany jako trylobit,

przedwieczorny medal za

ratowanie ginących. Święty

silosie kochanej ojczyzny,

mój głos twój dzierżykraj,

ich włodarz krajobrazów.

To podmiot tego wiersza,

to wojna trzydziestoletnia

(ten wers, ta antystrofa)

pomiędzy potomstwem

moim a potomstwem

jego. On staje w całej

pełni katechezy kopalnej,

w łodzi latającej i w łodzi

jednopiennej. W spranej,

chłopskiej sukmanie

i na kostkach

trotylu. Mój podmiot,

moje pudło. Pudło

Arthura Scherbiusa

zwane wyobraźnią.

Pro mare nostrum

jak latający pulpit.

Poezja w trylobicie;

niewysezonowana.

Lotka

dla koncertmistrza.

Kołobrzeg, 28.07.2015