Zoja Kosmodemiańska

 

Romanca

Oczekuję dnia stracenia.

S. Michalić, Na ogół nie pragnę

1

Tak niewiele rzek w kloace świata. Ledwie dzban oleju,

trzy czwarte butli wody dębowej. Aż do śmierci żyjemy

w diabelskim uchwycie jakiegoś kosmicznego tyrana.

2

Słodki Jezu, tutaj nic już chyba nie przerwie gałązek

organigramu. To na dobrą sprawę opowieść krótka,

mówi o spisaniu pierwszych słopiewni. Ale nawet

3

na nią nie znajdę więcej sił. Podobnie jak Zoja

czekam na śmierć. Drę wszystkie listy i wrzucam

do wodzianki jak harfę do owodni. Co powiesz,

4

Pietriszczewo, na ten pusty ton? Czy spłynął już

z wioski niewielki tamborek mogący usztywnić

mój pijacki język? Któregoś dnia Jan spotkał

5

Anioła, na polnej drodze do Osinówki rozerwał

mu krtań zwaną cewką bytów. Tak do bieliźniarek

wkradł się pierwszy kosarz – powiada się wśród

6            

popów – tak ruda antonówka przebiła na koniec

jasnobłękitne dno tunelu Medyceuszy. Przerwa.

Śmierć Józefa Hena. Oto jest ręka dla was,

7

Pietriszczewo. Spełnienie gęsiej szyjki. Lira

Strindberga i résumé. Obijcie ją bretnalami

wokół moich ust. Niech szczęście popiskuje

8

pod lampami roztocza, niech mówi

nareszcie we własnej sprawie. Tili-tili,

tilifon: gdzie krwiostrofo stał mój

                *

dom?

19-20.07.2013

Strona Anteusza

Pomieszałem literaturę z modlitwą,

uczyniłem z niej ofiarę składaną z ludzi.

J.P. Sartre

 

Krytyk nie jest Izaakiem, autor nie jest Abrahamem. Autor nie jest Jeftem, krytyk zaś – nie może stać się jego nieszczęśliwą córką. Autor nie jest wreszcie Hadrianem, krytyk – Antinousem, czyli eromenosem poświęcającym życie dla jego nieśmiertelności. Myśląc o funkcji krytyki literackiej, przywołuję w pamięci obraz walki Heraklesa z Anteuszem. Tym razem jednak mityczny heros nie jest mordercą, lecz nauczycielem. Odrywa zapaśnika od ziemi nie dlatego, aby pozbawić go funkcji życiowych, lecz – aby wzmocnić jego pęd ku istnieniu, uszlachetnić energię, rozwinąć, zwielokrotnić, wreszcie: sproblematyzować wewnętrzne konflikty

K. Samsel, Antidotum

Już wkrótce w Bibliotece Krytyki Literackiej „Zeszytów Poetyckich”.

Stacja pogody

Wgramoliłeś się, smyczku, na czubek góry Harzu. Gałąź

pełna kału – dziecięce błonie, sadzawka szaropyska –

rodzi więc pierwsze jabłko. Jest wiosna kartoflarek, w tej

części kontynentu – druga już wiosna żalna. Druidyczna

moc wygięła gnojem ziemię. Co zostanie, Gajo, z łzy

Joyce’a, z rąk Prousta? Drgający ozór młócący powietrze?

Płacz głupiej Halszki w wysadzonej łaźni? Śmiech Nulki

Farissówny nabitej na pręt? Oto jest światło literatury:

Franciszek Loth kastrujący brata. Wirowanie pszenicy:

the powerless birth of visibility. Płacz Henryka

Lotha w wypiętej legimacie. Metrum warszawianki.

Szczęka mężczyzny wsunięta w dziób tukana. 

13.07.2013

Postrzyżyny

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie. Ze ścierwodołu

podnoszę swój głos – byczego penisa wypełnionego

glinką metrum, przełamanego spinakera, alegorię

wody, najrzadszy rodzaj the useful fiction. Akesson,

Hakansson, Larsfahl, Larstrop. Upór i promieniowanie

jamy. Ma się ku końcowi drugie święto skrzydeł: nóż

magnetosfery przecina biodra żyjących tu ludzi na ścianę

wschodnią i ścianę północną, na strugę i gazownię.

Palimy kalendaria, rejestry, księgi uczt. Rodzinny dom

Becketta przesłania szkoły Kafki, a te zarastają ostrym,

orlim piaskiem. Myszołów i laser, plan dalekobójców,

Akesson, Hakansson. Ważka wbita w mewę. Materia:

postrzyżyny.

5.07.2013