Totus

Ten tekst oddaje się w niewolę

macierzyńską Maryi. Roznieca

w sobie wielkie, sztokholmskie

przywiązanie do Niej.

Zgadza się, Zielna czy Śnieżna –

– wiecznie Trzykroć Przedziwna:

Maryja. Jest tutaj poetyckim

uroczyskiem. Tak twierdzą

jedni. Inni zgodnie utrzymują,

że rzeczywiste pojęcie o ich

uwięzieniu w Maryi dałaby

dopiero figura serpentinata.

Zwarta, zadeptana figura

erotyczna, Gidelska czy

Piekarska – zawsze

Magnetyczna. Waż,

proszę,

jak zmienia się słowo

pod autorskim wpływem.

Literaturo, jesteś dziś

Mariaturą. Ogłaszam

turę dla Marii.

Skobel na moim oku,

tatuaż na moim sercu.

25.05.2015

Pieśń o świętym Krzysztofie

Wreszcie jesteś, podmiocie ociekający krwią.

Nagi czy ubrany do wielkiej dintojry –

– nie możesz mnie nie zadziwiać.

Herb historii polskiej literatury?

Byłby nim mężczyzna żyjący

w suterenie, unoszący chłopca

na wysokość ramion.

Wreszcie jesteś, podmiocie,

sprawdzony i silny działaczu.

Tak Elżbieta-ja witała Maryję-Ciebie.

Tak brzmiało pozdrowienie mitycznej

bestii morza. Herb historii polskiej

poezji? Nawiedzenie Elżbiety

po kruchość ostatniej

współrzędnej

po serpentynę, kopyto –

 – na okoliczność

domu.

18.05.2015

Welon

Lepszy dla ciebie byłby świt zimowy.

I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

Cz. Miłosz

Panie, który nie miałeś granic

i granic mieć nie będziesz,

przebacz poetom planktonu

poezję kamienia kosmicznego,

przebacz poetom kamienia

plankton zimnych laptopów.

Planktós znaczyło w grece:

błąkający się. Kto tak widział

planktós, zobaczył już go

realnie, w konfrontacji

ze sobą w naturalnej skali.

Iran wiesza swoich poetów.

Gdzieś jest więc i sznur, jest

określona, teherańska gałąź

schylona, Panie, w ciężarze

planktósu. Możemy nawet

mówić o pchniętym rulonie

pośmiertnej erekcji.  Biegną,

Panie, za Tobą, wszystkie

gruzy miłości. Nieznane

szerzej znaki. Niewdrożone

marki biologicznej tęsknoty.

A Iran wiesza swoich poetów.

Na trzech poetów planktonu

wypada poeta kamienia.

Nie wiemy, szczerze

nie wiemy, do kogo

mógłby należeć

ten wydalony

welon.

17.05.2015

Sakroliteracik

Tajemnico złożona daleko za moją drogą –

– nawet gdybym dziś zszedł, jeszcze dziś

zboczył, dziś ruszył w twoim kierunku,

umarłbym ze starości, nie doszedłszy

do Ciebie. Pozostawiłbym może

sugestywną pomyłkę. Uznałbym,

że jesteś nie tyle Tajemnicą, co

Tajemnicą Starości. U kresu dnia

bym zawodził: odeszły pasterskie

fletnie, złoto niedzielnych trąbek.

A fletnie nie odeszły. Odszedł

literacik lub sakroliteracik

mający już słońce za sobą:

na niskim brzegu pleców,

na kocich łbach pośladków.

16.05.2015