Łubianka

Anno Mazowiecka, będziesz symbolem Boga,

choć wielu uzna ciebie za upust dany obsesjom.

Za faworytę podmiotu, przez którą tamten

opuszcza światło nowej feminy, kieliszek

erotyku na ziemię tonącą w ciemnościach.

Anno Mazowiecka, będziesz anhedonią,

nienazwanym stanem, który uderza

w jabłko, w jabłko czaszki podmiotu

i mocny, słodki zapach – podwójny

jabłka oddech – zamyka ręką otwartą.

Anno Mazowiecka w stroju żuawów

śmierci, regentko dręcząca podmiot,

różaną wyobraźniowość, psalmodię

eteryczną, to nie literatura lipy, to

nie literatura wiązu, to nie literatura,

nie literatura – glediczji. Tekst

bezzałogowy-papier gazetowy:

to wciąż powielacz z łyka. To

nadal książki z łubu. Anno –

tak więc łubianki, łubianka

na łubiance. Zeszyty

w salwie, w zamieci:

blizny porodowe,

zespół kociego krzyku.

Poród Galatei,

narodziny Wenus.

15.03.2015

Sonet

Zamieszkujemy, Panie, zamieszkujemy,

zamieszkujemy brutalny dom. Brutalny,

wspólny pokój, brutalnie wspólny pokój,

brutalne gospodarstwo jest własnością

naszą. Uwijam się jak zagończyk, by

utrzymać wizję: moja stałocieplność

na handel zmiennocieplnych –

– na siklawę ciepła, w którą

zejdę pod wieczór, myśląc,

że wszedłem w sonet,

w rzeczywistość sonetu,

w stare budownictwo.

Fraszka cnota, fraszka

wysokie okno nieba

nad Legionowem,

niewiędnący wieniec,

niegładzący płomień.

Ireful thunder rose.

12.03.2015

Jan Reda

Aby pisać o Tobie po Tobie, Janie Redo,

przenoszę laptop do innego miasta.

Wyjmuję z torby język, obficie

rozkloszowany język dla Jana Redy,

którym widzę cień Jana na metr

od jego języka: języka Jana Redy.

Ów język Jana Redy, język o Janie

Redzie, mój język dla Jana Redy

tworzą swoisty trójwygląd. Czym

bowiem jest duchowość, religia

Jana Redy, jego wyznanie życia,

jeśli trójstanem nie, jeśli nie

trójzagonem z pisemnym,

uprawnym Redą, odkrytym

biodrem mowy, pępkiem

pękającym

w mimowolnym

spojrzeniu.

2.03.2015

Witraż

Przynajmniej Ty bądź wybawiona, ręko pisząca literę „f”.

Ręko hippiczna, ręko doświadczenia, ręko ciał piszących.

Niech giną dłonie, ale dłonie inne, piszące dużo częściej,

lekcją popularną. Niech giną z nimi dłonie niepiszące

niczego. Skoro ktoś zginąć musi, niech nie będzie to

Stasiuk dający słowu „Fado” pofalowany grzbiet

czterech jednoznaków – podobnie spoisty, jak grzbiet

słowa „fuck”, jak witraż słowa „fuck” w polichromii

„Fado”, gdy ręka chcąca „f” ma „f” w sercu siebie.

28.02.2015

Małe ręce

Spojrzeć w górę i zwrócić się do ciebie.

Oto, z czego jestem stworzony. Od

pierwszego do ostatniego tomiku.

„Pobłogosław moje małe ręce,

przeklnij moje małe ręce”.

Jedno czy drugie, świecka

apostrofa – najtańszy

komunikat, monotonny

wokatyw. „Błogosław mi

pracę”, „błogosław mi

mowę”, „błogosław mi

pismo”, „błogosław mi

nogi”.  Świecka apostrofa,

świecka dopalona. Pan

wyrzutnią moją,

język trampoliną,

wiersz moim

Jonestown.

Dziewięćset małych rąk

wycina z tego wiersza

czterysta osiemdziesiąt

liter i układa na trawie.

16.02.2015